Pierwsze struktury Kościoła rzymskokatolickiego na ziemiach dzisiejszej Ukrainy zaczęły kształtować się już w XIV wieku. W dużych miastach, obok katedr prawosławnych, zaczęto wznosić również świątynie obrządku łacińskiego.
W 1375 roku papież Grzegorz XI wydał bullę „Debitum pastoralis officii”, na mocy której w Haliczu ustanowiono łacińską metropolię. Po pewnym czasie rozpoczął się kolejny etap – starania o przeniesienie jej z podupadłego już, choć mającego bogatą historię Halicza do Lwowa, stolicy regionu.
Głównym orędownikiem tej inicjatywy był książę Władysław Opolczyk. Aktywnie przygotowywał grunt pod przeniesienie metropolii, między innymi przekazując przyszłym arcybiskupom lwowskim kamienicę przy Rynku. Ostatecznie w 1412 roku papież wyraził zgodę na tę zmianę, a dwa lata później oficjalnie nową siedzibą metropolii łacińskiej został Lwów, a nie Halicz. Kolejnym zadaniem stała się budowa katedry.
Dziś lwowska katedra łacińska jest jedną z najstarszych świątyń rzymskokatolickich na Ukrainie i jednym z najstarszych zabytków sakralnych Lwowa. Znajduje się w niej osiem wyjątkowych kaplic. Jej mury pamiętają pożary, oblężenia, wojny światowe i zmiany władzy – od średniowiecza aż po XX wiek. Natomiast figura Chrystusa Frasobliwego na kopule kaplicy Boimów od dawna należy do najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta. Chrystus siedzi, zamiast – jak w tradycyjnych przedstawieniach – wisieć na krzyżu. Pod figurą znajduje się łaciński napis: „Przechodniu, zatrzymaj się i zastanów, czy twoje cierpienie jest większe niż moje”.
Lidia Baranowska, fot. katedra łacinska we Lwowie w latach 20-ch XX wieku, domena publiczna, 5 listopada 2026 r.
Leave a Reply