Lwów w II RP był jednym z najbardziej teatralnych miast Polski. Tradycje stałego teatru polskiego w mieście sięgały od początku XIX-go stulecia (r. 1809). Miano ojca teatru Iwowskiego przysługuje Janowi Nepomucynowi Kamińskiemu, twórcy i długoletniemu kierownikowi sceny Iwowskiej. Przez cały wiek XIX był teatr lwowski bastjonem kultury polskiej i podnosił ducha narodu w ciężkich chwilach niewoli, Od roku 1842 mieścił się teatr w gmachu zbudowanym przez St. hr. Skarbka.
Teatr Wielki
W roku 1900 buduje gmina m. Lwowa nowy, trzypiętrowy budynek teatralny, wzorując się na gmachu opery wiedeńskiej. W pierwszych latach XX-tego stulecia prowadzi teatr lwowski Tadeusz Pawlikowski, głęboki esteta i miłośnik teatru, stawiając go na wyżynie europejskiej. Wystawia Ibsena, Strindberga, Hauptmana, a z polskich autorów Słowackiego, Wyspiańskiego, Przy-byszewskiego i in.
Dzierżawcą i dyrektorem Teatrów Miejskich jest obecnie od sezonu 1951/32 Wiliam Horzyca, teatrolog, krytyk i poeta. Linja repertuarowa opiera się z jednej strony na klasycznych dziełach literatury polskiej i obcej. Z drugiej zaś na aktualnych nowościach swojskich i zagranicznych. Uwzględnia się w równej mierze gusta wybrednych estetów, jak i szerokich warstw publiczności, szukającej w teatrze rozrywki. W repertuarze jest stale jedna komedja muzyczna, łącząca pogodną treść, z piosenką i humorem. W sez. 1932/33 „Jim i Jill”, Opera za trzy grosze i „Porwana Narzeczona” H. Zbierzchowskiego).
Przedstawienia odbywały się w dwóch teatrach:
Teatr Wielki (1200 miejsc) przeznaczony dla dzieł monumentalnych i sztuk potrzebujących wielkiej wystawy. Tu odbywają się też przedstawienia operowe, organizowane przez Tow. Miłośników Muzyki we Lwowie.
Teatr Rozmaitości (mieszczący się przy ul. Rutowskiego 22. miejsc 660) jest teatrem kameralnym o repertuarze lekkim. (Farsy, komedja, wodewile). Dyrekcja Teatrów rozumiejąc doniosłe znaczenie wychowawcze teatru, daje co sobotę popol. a czasem i w inne dni tygodnia przedstawienia szkolne dla młodzieży po specjalnie obniżonych cenach. W sezonie 1932/33 wystawiono między innemi „Zbójców” Schillera. Powrót Odysa” Wyspiańskiego, i Śluby Panieńskie” Fredry.
W sezonie 1932/33 odbyło się 5 premier lwowskich autorów, w tem 2 debiuty dramatopisarskie. Wystawiono sztuki: A. Rybickiego: „Tak było i będzie”, W Raorta: Jacuś Nieroba i jego przyjaciel”, J. Tepy: „Fraulein Doktor”. W. Budzyńskiego: Poszukujemy zdolnego włamywacza”, i H. Zbierzchowskiego: „Porwana Narzeczona czyli jak śmieje i płacze Lwów”.
Dyrekcja Teatrów wydawała pismo teatralne: „Scena Lwowska”, związane z ważniejszemi wydarzeniami w teatrze Iwowskim. Pismo to jest dodawane bezpłatnie do biletów wstępu.
Przedstawienia odbywały się w obu teatrach codziennie o godz. 19.30 (7.30 wiecz.) Ponadto w niedzielę i święta w porze popołudniowej o godz. 15.30.
Słowo Polskie za: Ilustrowany przewodnik po Lwowie : z wykazem ulic i planem orjentacyjnym miasta, 1934, 22 października 2026 r.
Leave a Reply