W roku 1901 gmina miasta Lwowa oddała mieszkańcom do użytku nowo wybudowany wodociąg centralny. W miejscowości Wola Dobrostańska, odległej od rynku lwowskiego o 29 km ujęto wodę źródlaną (gruntową). Wodę tę pobierano z trzeciorzędowej formacji geologicznej z pokładów kamienia litotamiowego.
Litotamowy kamień jest przykryty w tej okolicy grubymi warstwami piasku i piaskowców, stanowiących doskonały filter dla wody opadowej i równocześnie dobre przykrycie dla wody źródłanej, płynącej w szczelinach warstw litotamiowych z północnego wschodu na południowy zachód ze spadkiem 1/200 1/400.
Pierwotne ujęcie zostało w następnych latach rozszerzone do 16 studzien rozrzuconych na przestrzeni 2,2 km. od północy na południe. Woda z tych studzien spływała lewarami o średnicach 300 do 1000 m/m do wspólnego zbiornika, skąd pompy nurowe napędzane bezpośrednio przez maszyny parowe z poziomu 280 m. n. p. m. tłoczyły ją do maja 1928 bezpośrednio do zbiornika strefy niższej 0 pojemności 7000 m³, znajdującego się przy ul. Zielonej na wysokości 330 m n. p. M. Ze zbiornika tego przepompowywały pompy nurowe stacji pomp strefy wyższej część wody rurociągami o średnicy 300 m/m i długości 400 m do zbiornika strefy wyższej (o pojemności 3000 m³) znajdującego się również przy ul. Zielonej o 400 m dalej, na wysokość 557 m n. pm. Wydajność wspomnianego powyżej ujęcia wynosi 16.000 do 19.000 m³ dziennie zależnie od stanu wody grun-towej.
W roku 1925 ujęto wodę źródlaną w Szkle (źródła rzeki Szkło) za pomocą tunelu zbiorczego. Wodę tę (w ilości do 7000 m³) pompy nurowe napędzane lokomobilami. łoczą z poziomu 264.25 rurociągami o średnicy 350 i 300 mm i długości 7.3 km do wspólnego zbiornika w Woli Dobrostańskiej, przyczem spadek naturalny od polowy ru rociągu wykorzystano dla napędu wodnej siłowni elektrycznej składającej się z turbiny Peltona i prądnicy. Siłownia ta zaopatrywała stację pomp i budynki mieszkalne w Woli Dobrostańskiej brostańskiej w oświetlenie elektryczne.
W roku 1928 wykonano ujęcie wody wgłębnej pod Wielkopolem, (miejscowości odległej 2,6 km od Woli Debrostańskiej), za pomocą czterech studzien. Wydajność tego ujęcia wynosi około 6500 m³ na dobę. Wodę tę pompy wirowe napędzane lokomobilami tłoczą z poziomu 278 m n. p. m. do głównego rurociągu w km. 2.6 od Woli Dobrostańskiej.
W związku z budową tego nowego ujęcia przystąpiono równocześnie do budowy stacji przepompowań w Karaczynowie, a to celem możności przepompowywania większych ilości wody do Lwowa przy równoczesnem obniżeniu ciśnień w głównym rurociągu.
W km. 20 od Woli Dobrostańskiej t. j. w miejscowości Karaczynów rozdzielono w roku 1928 główny rurociąg na dwie części. Część rurociągu idącego z Woli Dobrostańskiej wprowadzono do zbiornika pomocniczego o pojemności 500 m³, a część od strony Lwowa wprowadzono do hali maszyn i połączono z pompami. Wodę przychodzącą z Woli Dobrostańskiej do zbiornika pomocniczego pobierały pompy wirowe napędzane silnikami elektrycznemi i tłoczą ją do Lwowa Energję elektryczną dla tej stacji doprowadza się z Elektrowni miejskiej we Lwowie linją napowietrzną o napięciu 30.000 Volt i długości 14 km.
W roku 1929 rozszerzono ujęcie wody w Szkle do 10.000 m³ na dobę przez wybudowanie studni artezyjskiej i połączenie jej lewarem o średnicy 150 m/m ze studnią zbiorczą.
W roku 1931 przystąpiono do przedłużenia linji wysokiego napięcia Lwów-Karaczynów do Wielkopola. Woli Dobrostańskiej i Szkła tj. o 28 km. i równocześnie przystąpiono do elektryfikacji urządzeń maszynowych w stacjach pomp pod Wielkopolem i w Szkle. Elektryfikację stacji pompowych w Szkle i pod Wielkopolem ukończono w czerwcu 1932 r. i dnia 8 czerwca tego roku oddano do ruchu.
Celem możności zaopatrzenia w wodę wyżej położonych okolic miasta, a mianowicie okolice Nowego Lwowa, Pasiek, górnej części ul. Łyczakowskiej, górnej części ul. Janowskiej i Bodnarówki, przystąpiono w roku 1932 do budowy:
Wieży wodnej na Nowym Lwowie;
Wieży wodnej na Pasiekach;
Pomocniczej stacji pomp przy ul. Janowskiej.
Z końcem r. 1928 przystąpiono do zakładania wodomierzy w realnościach, a ukończono na wiosnę r. 1930. Założenie wodomierzy w realnościach zmusiło właścicieli realności do naprawy instalacji wodociągowych, wskutek czego zużycie wody, które wynosiło w r. 1929 10,312,985 m², tj. średnio dziennie 28255 m³, zmalało:
w r. 1930 do 8,828.160 m³ tj. średnio dziennie 24187 m³ wr. 1931 do 8,042.997 m³ tj. średnio dziennie 22036 m³
w r. 1932 do 8,055.229 m³ tj. średnio dziennie 21954 m³ przyczem należy zauważyć, że w tych latach wskutek przyłączenia gmin podmiejskich do Lwowa, rozpoczęto zakładanie w nich zdrojów publicznych (studzien wentylowych) i pozatem rozszerzono znacznie sieć rurociągów w mieście.
Słowo Polskie za: polona, fot. Kurier Galicyjski, 27 października 2026 r.
Leave a Reply