W roku 1597 z Kamieńca Podolskiego wybrała się pielgrzymka Jasną Górę. Już mieli wyruszyć, gdy podszedł do przewodników mieszkaniec Kamieńca, Marcin Obietyński, ślepy, głuchy i niemy od wczesnej młodości.
Jakimś przedziwnym sposobem zdołał wytłumaczyć pątnikom, że pragnie z nimi udać się do Częstochowy w celu uproszenia sobie zdrowia. Wzruszeni jego okropnym stanem i żywą wiarą, litościwi pielgrzymi zabrali go ze sobą i przez całą drogę troskliwie się nim opiekowali, już to prowadząc go, już to wioząc na przemian. Kilka tygodni trwała pielgrzymka, a przez cały ten czas nieszczęśliwy Marcin zachowywał się jak najpobożniej, na jego twarzy znać było wielkie skupienie.
Nareszcie kompania zdrożona, lecz szczęśliwa, przybyła na Jasną Górę. Gdy chorego wprowadzono do Cudownej kaplicy, rzucił się biedak na ziemię, a nie mogąc mówić, jękami i łkaniem modlił się do Najśw. Panny. Wszyscy obecni, widząc mękę nieszczęśliwego, otoczywszy go, z płaczem modlili się zań. Podczas podniesienia Marcin, jak potem zeznał, poczuł, że moc jakaś wzięła go w swą opiekę, zerwał się nagle i głośno krzyczy: „Chwała Jezusowi i Jego Matce Maryi Dziewicy!” Widział, słyszał i mówił; był cudownie uzdrowiony, a lud cały rzewnymi łzami płakał z radości. Do domu Marcin Obietyński wracał pieszo.
Słowo Polskie za: Paulianium, Jasna Góra; 22 listopada 2026 r.
Leave a Reply