Kapuściany Potockich i Szczeniowskich

Kapuściany obecnie to niewielki wieś w obrębie hromady trościanieckiej na Ukrainie w obwodzie winnickim. Geograficznie na wschodnim Podolu, w czasach I Rzeczypospolitej w województwie bracławskim w prowincji małopolskiej Korony Królestwa Polskiego.

Początki Kapuścian prowadzą do wojewody sandomierskiego i lubelskiego Jana Tarły. W 1789 była prywatną wsią należącą do Potockich. Pod zaborem rosyjskim należała do Szczeniowskich.
Z pamiątek przeszłości zachował się w Kapuścianach zamek istniejący w XVI w. własność Czerlenkowskich, stary pałac nad Bohem, w części w ruinie, z dwiema okrągłymi wieżami, z czworobocznym kasztelem od zachodu. Własność Tytusa Szczeniowskiego, piętrowy pałac wybudowany pod koniec XIX w. w stylu angielskiego gotyku (neogotyckim) przez Ignacego Szczeniowskiego według projektu architekta Szille z Kijowa. Posiadał portyk z wieżą nad wejściem. Skrzydła niższe kryte dachem czterospadowym.

Jednym z wybitniejszych Polaków urodzonych w Kapuścianach był Ignacy Szczeniowski – polski inżynier, minister przemysłu i handlu II RP.

Prowincja małopolska Korony to, w okresie I Rzeczypospolitej, prawno-administracyjna część składowa Rzeczypospolitej Obojga Narodów, do roku 1795. Stolicą prowincji był Kraków. Wszystkie prowincje polsko-litewskie mają swe źródło w nadaniu w 1347 przez Kazimierza Wielkiego osobnych statutów występujących w historiografii pod wspólną nazwą „statuty wiślicko-piotrkowskie” dla Wielkopolski i Małopolski, a jeszcze głębsze – w rozbiciu dzielnicowym. Po unii lubelskiej, obok prowincji małopolskiej Rzeczpospolita Obojga Narodów dzieliła się jeszcze na prowincję wielkopolską oraz Wielkie Księstwo Litewskie.