Kobieta niezłomna, dwukrotna laureatka nagrody „Orła” za drugoplanową rolę w filmie „To ja, złodziej” i pierwszoplanową w filmie „Mój Nikifor” Krystyna Zofia Feldman urodziła się 1 marca 1916 roku we Lwowie. Podczas II wojny światowej była zaprzysiężona jako żołnierz Armii Krajowej. Pełniła funkcję łączniczki. Mimo powojennych represji ze strony SB nie zgodziła się na żadną współpracę.
Była córką znanego aktora pochodzenia żydowskiego Ferdynanda Feldmana i aktorki teatralnej i śpiewaczki operowej Katarzyny z domu Sawickiej. Ojciec przed ślubem przyjął katolicki chrzest. Zmarł kiedy Krystyna miała trzy lata. Matka Katarzyna, zauważyła talent córki i kształciła ją w prywatnym lwowskim studiu aktorskim, prowadzonym przez aktora Janusza Strachockiego. Krystyna w 1934 roku ukończyła gimnazjum im. Królowej Jadwigi we Lwowie.
Trzy lata później ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie. Wkrótce zadebiutowała w Teatrze Miejskim we Lwowie. Od 1939 roku grała w Teatrze łuckim. Po wybuchu II wojny światowej powróciła do Lwowa. Podczas okupacji była w Armii Krajowej w konspiracji. Pod koniec lipca 1944 Sowieci, przy pomocy Armii Krajowej wyswobodzili Lwów. Wówczas Krystyna Feldman wróciła na deski Teatru Lwowskiego i zagrała męską rolę Staszka w Weselu Wyspiańskiego, reżyserowanym przez Aleksandra Bardiniego.
W swej bogatej karierze występowała w teatrach w Łodzi, Warszawie, Katowicach, Szczecinie, Opolu, Krakowie Teatrze Ludowym w Nowej Hucie i Poznaniu. Grała w spektaklach telewizyjnych.
Krystyna Feldman zaprotestowała na wydarzenia na uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, w październiku 1979 roku podpisując list w obronie jego autonomii. List przeczytano na falach Radia Wolna Europa. W styczniu 1980 roku SB założyła wobec aktorki sprawę o pseudonimie „Aranżerka”. Wówczas aktorka była nękana i inwigilowana.
Krystyna Feldman zagrała w wielu spektaklach teatralnych i produkcjach filmowych m.in. w filmach: „Celuloza”, „Głos z tamtego świata”, „Godziny nadziei”, „Kalosze szczęścia”, „Lalka”, „Latające machiny kontra Pan Samochodzik”, „Mansarda”, „Noc poślubna”, „Mój Nikifor”, „Przerwany lot”, „Weekend z dziewczyną”, „Wolne miasto”, „Wspólny pokój”.
Jej partnerem życiowym w młodości był starszy blisko o 26 lat od niej aktor Stanisław Bryliński, który zmarł w 1953 roku.
Zmarła w wieku 91 lat, 24 stycznia 2007 w Poznaniu. Spoczywa na miejscowym cmentarzu komunalnym. Po śmieci aktorki została znaleziona jej powieść „Światła które nie gasną”, która ukazała się drukiem w 2016 roku.
Leave a Reply