Z opublikowanych zdjęć na portalach tarnopolskich wynika, że wzdłuż murów brzeżańskiego ratusza prowadzone są prace ziemne: wykopano głębokie rowy, zamontowano konstrukcje wzmacniające, a fundamenty poddano hydroizolacji. Część ścian wzmacniana jest za pomocą nowoczesnych materiałów izolacyjnych. Odnotowano również prace betonowe i przygotowanie fundamentu do dalszego wzmocnienia konstrukcji.
Równolegle ratusz porządkują pracownicy komunalni, m.in. czyszczą bruk przed wejściem do budynku.
Ratusz w Brzeżanach jest zabytkiem architektury i jedną z kluczowych budowli historycznych miasta. Prace mają na celu zachowanie budynku i zapobieganie dalszemu niszczeniu jego konstrukcji. W minionych stuleciach Brzeżany długo funkcjonowały bez ratusza. Ratusz, znak miejskich wolności, wzniesiono dopiero w XVIII w., a ten, który dziś zdominował rozległą przestrzeń rynku, pochodzi z lat 1803–1811.
Klasycystyczny gmach przypomina czasy habsburskiego panowania. Od roku 1805 działało w nim znane gimnazjum (przeniesione ze Zbaraża).
Tragiczny los spotkał Brzeżany, jak wiele innych kresowych miast, podczas II wojny światowej. Większość Polaków deportowano w głąb ZSRS. W zamkowym parku cień starych drzew pada na ślady rowów, w których w czerwcu 1941 NKWD rozstrzelało kilkuset więźniów – Polaków i Ukraińców. W odwecie, po wejściu Niemców, ukraińscy nacjonaliści zabili ok. 250 Żydów, których oskarżyli o współpracę z Sowietami. Resztę ocalałych Żydów miasta Niemcy zamknęli w getcie, a w 1943 zamordowali. Uczynili to, co przewidział urodzony w Brzeżanach prawnik Rafał Lemkin, który w 1933 stworzył termin genocidium (ludobójstwo), które rozumiał jako „zbrodnię barbarzyństwa”.
Słowo Polskie za: media tarnoposkie, fot. ternopoliany.te.ua, 27 stycznia 2026 r.
Leave a Reply