Biskup Stanisław Padewski urodził się 18 września 1932 roku w Nowej Hucie (koło Monasterzysk) na Tarnopolszczyźnie. W 1945 roku został przesiedlony wraz z rodziną na Dolny Śląsk. 27 sierpnia 1950 roku wstąpił do zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie, wykształcenie filozoficzne i teologiczne uzyskał w ich Wyższym Seminarium Duchownym.
24 lutego 1957 roku Padewski otrzymał święcenia kapłańskie w Krakowie. W latach 1961–1966 studiował nauki humanistyczne (specjalizacja – slawistyka) na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. 22 czerwca 1966 roku uzyskał dyplom magistra. W latach 70. przyjeżdżał na Ukrainę, by pomagać tamtejszym kapłanom. W 1988 roku posługiwał w różnych parafiach, m.in. w Barze, Połonnem, Kijowie, Starokonstantynowie, Szepetówce. Z czasem otrzymał obywatelstwo ukraińskie.
Mianowany 16 kwietnia 1995 roku biskupem pomocniczym kamieniecko-podolskim. 10 czerwca 1995 roku otrzymał sakrę biskupią w katedrze świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamieńcu Podolskim (współkonsekratorami byli arcybiskup Marian Jaworski i biskup Jan Olszański). Od 10 października 1998 roku był biskupem pomocniczym lwowskim. 4 maja 2002 roku został mianowany pierwszym biskupem diecezjalnym (ordynariuszem) nowo utworzonej diecezji charkowsko-zaporoskiej. Uroczyste wprowadzenie (ingres) pierwszego ordynariusza charkowsko-zaporoskiego do katedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Charkowie odbyło się 10 lipca 2002 roku.
Od 19 marca 2009 roku, gdy Ojciec Święty Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z kierowania diecezją charkowsko-zaporoską, był biskupem seniorem. Zamieszkał w klasztorze kapucynów w Sędziszowie Małopolskim (Polska), gdzie zmarł 29 stycznia 2017 roku. Pochowano go w grobowcu ojców kapucynów na miejscowym cmentarzu. Jednak wkrótce niejako ponownie „powrócił” na Ukrainę – 8 kwietnia tego samego roku został ponownie pochowany w krypcie zaporoskiej konkatedry-sanktuarium Boga Ojca Miłosiernego.
Napisał i wydał w języku ukraińskim wiele książek, m.in.: Grawitacja serc (Kamieniec Podolski, 1996), Jedenaste przykazanie (Lwów, 2000), Stanąć po stronie Ducha (Lwów, 2000), Symbole Chrystusa (Lwów, 2001), Nauczycielu, gdzie mieszkasz (Lwów, 2003), Oblubienica Baranka (Winnica, 2003), Światła przeszłości (Charków, 2003), Powrót do domu (Lwów, 2006).
Lidia Baranowska za: rkc.in.ua, 17 marca 2026 r.
Leave a Reply