Turyści mogą zobaczyć, jak wyglądał Zamek w Haliczu 400 lat temu

W Zamku w Haliczu uruchomiono wirtualne wycieczki 3D, które odtwarzają wygląd zabytku w XVI–XVII wieku. Dzięki okularom wirtualnej rzeczywistości turyści mogą zobaczyć, jak wyglądał starożytny kościół, wieże zamku obronnego i pomieszczenia mieszkalne. O innowacyjnym projekcie poinformowali pracownicy Rezerwatu Narodowego „Stary Halicz”.

Kaplica św. Katarzyny na terenie Zamku w Haliczu. Fot. NRH

Co można zobaczyć i czego się dowiedzieć podczas takiej wirtualnej wycieczki:

– zamek, jego sale, wieże i lochy w szczegółach;

– zapoznać się z systemem budowli obronnych, zobacz próbki amunicji wojskowej i dowiedzieć się, jak broniono twierdzy przed wrogami;

– odwiedzić kaplicę św. Katarzyny;

– znaleźć ukryte przedmioty i zobacz miejsca, które nie zawsze są dostępne dla zwykłych zwiedzających;

– odwiedzić izbę starosty w Haliczu i zanurzyć się w codziennym życiu mieszkańców tamtych czasów;

– przyjrzeć się drobnym szczegółom wnętrza – od kamiennych ścian po eleganckie elementy;

– odwiedzić bibliotekę, w której przechowywano starożytne księgi i dokumenty;

– przejść się po dziedzińcu zamkowym, gdzie odbywały się spotkania i uroczystości.

Wirtualna wycieczka po Zamku w Haliczu jest idealna dla turystów, uczniów, studentów i pasjonatów historii.

W 1141 r. Halicz stał się stolicą księstwa halicko-wołyńskiego i był wówczas największym miastem Europy, powierzchnią przewyższającym Babilon, Rzym i Konstantynopol. Terytorium Halicza rozciągało się na długości 8,5 km z północy na południe i 11 km z zachodu na wschód. W tamtym czasie centrum aglomeracji miejskiej znajdowało się we współczesnej wiosce Krylos. Pierwszy zamek książęcy w Galicji był drewniany, później zaczęto go budować z kamienia. Od połowy XIV wieku. Stał się fortecą obronną starostwa galicyjskiego, będącego już częścią Polski.

„Położenie Zamku Halickiego było wyjątkowo korzystne ze względów strategicznych: od północy, zachodu i wschodu znajdowały się strome zbocza, od południa znajdowała się głęboka fosa sztucznego pochodzenia, a centralną górną część podwyższono, wypełniając ją żółtą gliną. „Również rzeki Łukwa, Dniestr i Limnycia niezawodnie osłaniały podejścia do zamku” – piszą na stronie rezerwatu.

W XVII wieku zamek ulepszono zgodnie z nowym stylem fortyfikacji. Miał trójkątny kształt, dwa tarasy, trzy ceglane wieże narożne, dziewięć magazynów, archiwum dokumentów miejskich i ziemskich, biuro i pomieszczenia sądowe. Wewnątrz dziedzińca otoczonego murami z dwiema wieżami znajdowała się kaplica św. Katarzyny. Zamek posiadał dwukondygnacyjne lochy, w których mieściło się więzienie, proch strzelniczy, broń i prowiant na wypadek ataku wroga.

Zamek w Haliczu wytrzymał niejedno oblężenie, lecz później popadł w ruinę. Już w XVIII wieku. Część ocalałych murów rozebrano, a materiał wykorzystano do budowy Stanisławowa. Ocalała tylko jedna wieża.

Słowo Polskie za: Rezerwat Narodowy w Haliczu, 3 kwietnia 2025 r.

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *